İçindekiler
Resident Evil Requiem - İnceleme
Resident Evil Requiem’e şöyle bir baktığınızda, serinin son on yıla damga vuran o meşhur "ben neyim?" krizine verilmiş en net cevabı görüyorsunuz. Bir yanda modern Remake’lerin o yüksek tempolu aksiyonu, diğer yanda Biohazard ile hayatımıza giren o iliklere işleyen çaresizlik hissi... Fikir kağıt üzerinde muazzam, deneyim olarak da sizi gerçekten koltuğa çiviliyor. Ancak oyunla biraz vakit geçirince şunu fark ediyorsunuz: Requiem aslında iki farklı oyunun tek bir potada eritilme çabası ve bu iki tarafın her zaman aynı dili konuştuğunu söylemek zor.
Capcom’un neredeyse 30 yıldır Resident Evil’ın kimliğiyle nasıl bir çekişme içinde olduğunu biliyoruz. 90’ların o dar alanlı, klostrofobik ve her merminin hesabını yaptığımız "survival horror" köklerinden, seriyi neredeyse uçurumun kenarına iten RE6’nın abartılı aksiyonuna kadar her şeyi gördük.
Derken seri için asıl kırılma noktası yaşandı ve Capcom direksiyonu bambaşka bir yöne kırdı. RE7 ve RE8 ile karşımıza çıkan o birinci şahıs bakış açısı, bizi çok daha kırılgan ve savunmasız bir deneyimin ortasına bıraktı. Aynı dönemde gelen 2, 3 ve 4 Remake’leri ise üçüncü şahıs oynanışını o kadar iyi modernize etti ki; Leon S. Kennedy veya Jill Valentine gibi karakterlerle artık ne yaptığını bilen, profesyonel birer güce dönüştük.
Haliyle oyuncular da ikiye bölündü: Kabusun içinde sıradan bir "hiç kimse" gibi sadece hayatta kalmaya mı çalışacağız, yoksa o kabusu bitirmeye gelen asıl kahraman mı olacağız?
Resident Evil Requiem, Capcom'un bu iki tarzı tek bir oyunda bir araya getirerek aradaki uçurumu kapatma girişimi. Hikayede hala o tanıdık “Resident Evil mantığı” var; zaman zaman abartılı ve mantık sınırlarını zorlayan anlar mevcut. Ancak oyunun asıl olayı, bu iki farklı deneyimin mekanik ve zorluk açısından nasıl bir noktada kesiştiğinde yatıyor. Riskli bir tercih olduğu kesin. Ama başarılı olursa, survival horror türünün yönünü uzun süre etkileyebilir.
Grace: Umbrella’nın pençesinde gerçek bir hayatta kalma mücadelesi
Resident Evil Requiem’in açılışı sadece bir tutorial değil, direkt manifesto gibi. İlk bir saat, özellikle Wrenwood Hotel’de başlayan o yavaş yavaş gerilen atmosfer, survival horror tarihinin en iyi açılışlarından biri olabilir. Öyle bir “sessiz gerilim” kuruyor ki, sonradan gelen kaos patlaması asla yapay hissettirmiyor. Grace, Rhodes Hill Care Center’da gözünü açtığında, oyun çoktan temposunu tutturmuş oluyor.Winters döneminin zirvesi
Grace’in oynanış dinamikleri, RE7 ve RE8 ile başlayan o "modern korku" deneyiminin en rafine hali. Care Center sadece karanlık değil, bildiğin bunaltıcı. Steril koridorlar, takırdayan sedyeler, titreyen floresan ışıklar… her şey sana “av” olduğunu hissettirmek için var. Önerilen birinci şahıs bakış açısıyla oynadığında ise iyice daralıyor dünya. Grace’in perspektifine tamamen yerleşip onun ne kadar hazırlıksız ve tecrübesiz olduğunu iliklerinizde hissediyorsunuz.Bir analistin çaresizliği
Grace bir asker değil ve oyun bu gerçeği her fırsatta yüzünüze vuruyor. Burada amaç zombileri öldürmek değil, hayatta kalmak. Kullanılan kaynaklar sınırlı ve her karar önemli. Asıl mesele reflekslerden çok kontrol ve sakin kalabilmek. Panik anları ciddi sonuçlar doğurabiliyor. Bu da oynanışı daha dikkatli ve stratejik bir hayatta kalma deneyimine dönüştürüyor.Rhodes Center’ın kabusları
Düşman tasarımları hem görsel hem de mekanik olarak oldukça etkileyici. Chunk ve Chef gibi karakterler, “body horror” temasını oynanışa entegre ediyor. Her biri farklı bir yaklaşım gerektiriyor. Biri hassas müdahaleler isterken, diğeri oyuncuyu dikkatli hareket etmeye zorlayan bir alan kontrolü yaratıyor. Bu da karşılaşmaları daha kişisel ve akılda kalıcı hale getiriyor.“The Girl”
The Girl, serinin en sağlam stalker karakterlerinden olabilir. Buradaki ışık ve karanlık dinamiği sadece görsel bir tercih değil; doğrudan hayatta kalma içgüdünüzü tetikleyen ana mekanik. Işık tek sığınağınızken, karanlığa adım attığınız an oyun tamamen onun sahasına dönüşüyor. 'Safe room'un ışığını söndürüp içeri girdiği o sahne zaten akıllara kazınan cinsten. Finalde ise Grace’in kaba kuvvet yerine çevreyi lehine kullanıp zekasını konuşturması, hem hikaye hem de oynanış adına harika bir kapanış sunuyor.Leon: Roller değişiyor, zombiler için hayatta kalma savaşı başlıyor
Bakış açısı Leon’a geçtiği anda oyun bambaşka bir moda giriyor. Grace’in o boğucu, “her an ölebilirim” hissinden sonra gelen güç hissi gerçekten hak edilmiş hissettiriyor.
Leon kısa bir süre Care Center’da dolaşıp atmosferi yoklasa da asıl sahnesi post-apokaliptik Raccoon City. Oyun burada resmen açılıyor ve ölçeği büyütüyor.
Raccoon City’nin değişen yüzü
Raccoon City’de ilerlerken karşımıza çıkan yan yatmış Willis Tower kalıntıları, aslında oyundaki mekan çeşitliliğinin ne kadar iyi olduğunun harika bir kanıtı. Inception’dan fırlamış gibi duran o binalar sayesinde mekanın sürekli yön değiştirmesi, hem keşif hissini hem de çatışmaları acayip canlı tutuyor. Leon’un sürekli dar alanlar ile kocaman, açık bölgeler arasında gidip gelmesi de oyunun sizi baymasını engelliyor ve tempoyu hep yukarıda tutuyor.Motosiklet sekansı
Oyun saçmalamaktan korkmuyor… ama iyi anlamda. Motosiklet bölümü, Cerberus köpek/kurt sürüsüne karşı yüksek hızda savaşırken bir de motor kullanan Gideon ile kapışmak, tam “Resident Evil ruhunu” yansıtan bir absürtlük. Hızlı, kaotik ve eğlenceli. 
Modernize edilmiş kombat
Leon’un dövüş tarzı daha fiziksel ve kontrollü hissettiriyor. Örneğin düşmanın silahını alıp ona karşı kullanabilmek oyuna hafif ama etkili bir taktik katman ekliyor.
Kırılma Noktası: İki dünya arasındaki uçurum
Oyunun sunduğu "tek pakette iki farklı deneyim" vaadi, ne yazık ki en zayıf halkayı da beraberinde getiriyor. Bu iki zıt yapıyı aynı hikayede buluşturmak, oyuncuyu ister istemez bir kıyaslamaya itiyor ve dürüst olmak gerekirse oyunun ikinci yarısı bu kapışmadan pek de galip çıkamıyor.Detay mı, ölçek mi?
Leon’un "Güç zehirlenmesi"
Leon’u kontrol etmeye başladığınız an, o "survival horror" havası da yavaş yavaş dağılıyor. Eğer önerilen "Standard" zorlukta oynuyorsanız, tehdit algısı ciddi şekilde yerlerde sürünüyor. Tactical Tracker sistemiyle gelen o güç zehirlenmesi, Leon’un zaten her duruma hakim tavrıyla birleşince ortaya çıkan şey korku değil, aksiyon oluyor. Akıcı parry’ler ve finisherlar derken, o köşede bekleyen tehlike hissi tamamen geri plana itiliyor. Leon her şeye o kadar hazırlıklı ki, kabus atmosferinden eser kalmıyor; daha çok taktiksel bir aksiyon oyununa dönüşüyor. Daha önce de dediğim gibi; burada artık zombiler hayatta kalmaya çalışıyor. :)Hikaye: Belirsizlik var, karar yok
Resident Evil serisi yıllardır bize tek bir şey öğretti: “Mantığı çok kurcalama, sadece akışına bırak.” Requiem de bu geleneği hiç bozmuyor. Milyar dolarlık bir Umbrella kapısını tek bir kolu çevirerek açmak ya da görme engelli küçük bir kızı zombilerin arasından bulmaca çözdürmek için geçirmek… Kulağa saçma geliyor ama dürüst olalım, serinin ruhunda bu absürtlük var ve bir şekilde eğlendirmeyi başarıyor.Asıl sorun, oyunun bu eğlenceli saçmalıkla hikayedeki kararsızlık arasındaki o ince çizgiyi her zaman tutturamaması.
Seçim problemi
Oyunun yapısal olarak en çok tökezlediği yerlerden biri de finali bir oyuncu seçimine bağlaması. Üstelik bu seçim, hikayenin doğal bir parçası gibi değil de daha çok küçük bir tuzak gibi duruyor. 30 yıllık seri geçmişinden sonra oyunun karşımıza geçip “Şimdiye kadar şeytanın ta kendisi olan Spencer’a güveniyor musun?” diye sorması biraz tuhaf kaçıyor. Sonuçta bu adam Umbrella’nın kurucusu; korkunç insan deneylerinin ve sayısız biyolojik felaketin arkasındaki isimlerin başında geliyor.
Oysa bu an, Grace karakteri için çok daha güçlü bir kırılma noktası olabilirdi. Eğer Elpis hakkındaki kararı biz bir seçim ekranı üzerinden değil de Grace kendi zekası ve topladığı bilgilerle verseydi, karakterin o analist kimliği ve ağırlığı çok daha fazla hissedilirdi. Bu şekilde, anın ağırlığı karakterden alınıp basit bir oyuncu tercihine indirgenmiş oluyor.
“Bağlantı yok” geri adımı
Finalde Gideon’un “Grace ile Emily arasında hiçbir bağlantı yok” demesi, hikayenin en tartışmalı noktalarından biri. Grace, Emily, Chloe ve hatta Alyssa arasındaki o ikiz gibi benzeyen fiziksel benzerliği düşününce; bu açıklama bir gizem yaratmaktan ziyade son anda atılmış bir geri adım gibi duruyor. Sanki oyun bir noktada hem karakterleri hem de biz oyuncuları, Spencer’ın verilerini tamamen yanlış yorumlamışız gibi bir noktaya çekmeye çalışıyor.
Aslında burada, serinin hayranları arasında da sıkça konuşulan çok daha güçlü bir hikaye potansiyeli vardı. Grace’in “kusursuzlaştırılmış” bir klon olduğu ve Elpis ile iyileştirilen ilk denek olduğu fikri her şeyi çok daha iyi açıklıyordu. Bu teori hem laboratuvar notlarındaki DNA eşleşmelerini bir yere oturtuyor hem de Spencer’ın o garip, babacan tavrını anlamlandırıyordu. Ancak oyun, elinde bu kadar net ipuçları olmasına rağmen son düzlükte “aslında o kadar da özel biri değil” diyerek geri çekilmeyi tercih ediyor.
Bu tercih, hikayeyi ilginç bir açık uca taşımak yerine maalesef bir çıkmaza sokuyor. Çok daha derin bir gizem kurulabilecekken, bunun yerine basit bir “ters köşe” anının tercih edilmesi beraberinde tutarsızlıkları da getiriyor. Sonuç olarak hikaye, merak uyandıran bir gizem hissi vermek yerine ne yazık ki biraz dağınık kalıyor.
Son karar: Cesur bir deney, kusurlu bir başyapıt adayı
Resident Evil Requiem, Capcom’un son on yılda yarattığı iki farklı dünyayı tek bir potada eritme konusundaki en iddialı, bir o kadar da riskli adımı. Grace ile yaşadığımız o klostrofobik, her adımda ölümü hissettiren atmosfer ile Leon’un Raccoon City sokaklarındaki görkemli aksiyonu arasındaki kontrast, oyuncuya gerçekten eşsiz bir tempo sunuyor. Ancak bu "herkesi mutlu etme" çabası, beraberinde bazı bedelleri de getiriyor.
İlk oynayışımı 12 saatte, %69 achievement oranı ve sonunda kullanmaya hiç ihtiyaç duymadığım, "ne olur ne olmaz" diyerek istiflediğim devasa bir Requiem mermisi yığını eşliğinde tamamladım.
Resident Evil Requiem - İnceleme
Requiem, kendi içinde yaşadığı kimlik çatışmalarına rağmen, Resident Evil ruhunu sonuna kadar hissettiren, eksikleri olsa da kesinlikle tecrübe edilmesi gereken bir macera.
Özge Güzel
Microsoft Windows platformunda incelenmiştir.
